Κι ύστερα καθώς πέρασε ο καιρός, σειρά να ντυθεί γαμπρός άλλος ένας τύπος με τον οποίο μας συνδέει πολύ κοντινή συγγένεια και βέβαια, καλέστηκε η χάρη μου να επιλέξω και να φτιάξω τα στέφανα που θα τον δένανε για πάντα (έτσι θέλουμε να πιστεύουμε) με την αγαπημένη του!

Και ιδού!

Αυτά τα λίγα στολίδια...
Να είναι γεροί να μας χαίρονται! χα!

Η Νικόλ είναι ο Βενιαμίν της οικογένειας και αρκετά χρόνια μικρότερή μου. Η ευτυχία μου όταν την κράτησα στην αγκαλιά μου πρώτη φορά, ήταν τόσο μεγάλη, όσο κι όταν την καμάρωνα να ανεβαίνει τα σκαλιά της εκκλησίας ντυμένη νυφούλα. Ένας ακόμη λόγος που είχα για να καμαρώνω, ήταν το γεγονός πως όλα, μα όλα, που στολίσανε την ίδια και τον εξωτερικό χώρο του ναού περάσανε από τα χεράκια μου.
Οι ιδέες δεν ήταν αποκλειστικά δικές μου, κάποιες ήταν επιλογή της νύφης, κλεμένες απ' το internet. (Ε, μα γι' αυτό άλλωστε υπάρχει!)
Το θέμα είναι πως αγοράστηκαν πολύ λίγα υλικά, μιας και ανακυκλώσαμε άπειρα πράματα, αφού αυτή είναι η αρχή μας. Δεν πετάμε τίποτε! Και δημιουργήθκαν τόσα γλυκά πραματάκια...


Πρώτα τα στέφανα....

Η ανθοδέσμη...

Οι μπομπονιέρες του γάμου και της βάφτισης τής μικρής της κορούλας...

Το βιβλίο των ευχών...

Λεπτομέρειες του στολισμού...

Κορδελίτσες για τα μαλλιά και τα χεράκια των μικρών κοριτσιών...

Και πολλά ακόμη που δυστυχώς δεν φωτογραφήθηκαν...
Σα μια φορά κι έναν καιρό

Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλά σαν κι αυτούς επίσης...